...ผมและเธอบนทางเส้นขนาน... : Gulife.com

...ผมและเธอบนทางเส้นขนาน...
2007-01-25 00:00:00

ที่เห็นมาอัพไดนี่ ไม่ใช่ว่าจะว่างนะ หุหุ แต่วันนี้ไปหาอาจารย์ที่ปรึกษามา

ก็เอาความคืบหน้าโปรเจคไปส่งแหละ...อาจารย์ท่านก็ให้กำลังใจดีมากๆ

ให้เลื่อนส่งเป็นวันจันทร์หน้าได้...ค่อยยังชั่วหน่อย...

พอดีเข้าไปเช็คเมลล์...เห็นแล้วเกิดอาการช๊อค...เมลล์ที่ยังไม่ได้อ่าน มี 179 ฉบับ

กุจะบ้า...อิพวกที่เป็นฟอร์เวิดเมลล์นี่มันเยอะจริงๆ

เพื่อนรักของผมมันก็รักผมมากเหลือเกิน...กลัวว่าผมจะขาดการติดต่อ

ระดมส่งฟอร์เวิดเมลล์มาได้ทุกวี่ทุกวัน ราวกับจะไปแข่งขันแชมป์ฟอร์เวิดเมลล์ระดับโลก

อยากจะส่งฟอร์เวิดเมลล์ไปบอกมันว่า..."อย่าฟอร์เวิดมาหากุอีกเลยยยยย...กุกลัวแล้ววว..."

ให้มันช่วยฟอร์เวิดไปบอกคนอื่นๆ ต่อ...

พยายามกดอ่านบ้าง...ลบไปบ้าง...มันก็ยังเหลือเยอะอยู่ดี...เง้อ...

แต่มีอยู่เมลล์นึงอ่านแล้วรู้สึกยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก...เลยแอบก๊อปมาให้อ่านกัน

อย่าเอาไปฟอร์เวิดกันอีกล่ะ....(- -")

ผมบอกว่าความรักก็เหมือนกับเส้นด้ายบาง ๆ หากขาดไปแล้วผูกอย่างไรก็มีปม

เธอบอกว่าความรักเหนียวแน่นคงทนกว่านั้นมันเปรียบเสมือนผืนผ้ามากกว่า

แม้เส้นด้ายจะขาดไปสักเส้น ผ้าก็ยังเป็นผ้าได้อยู่

ผมไม่พกมือถือ ด้วยเหตุผลว่า พระนเรศวรทรงกู้เอกราชได้โดยไม่ต้องใช้เครือข่าย GSM

เธอพกมือถือ ด้วยเหตุผลว่าที่ไทยเสียเอกราชไปเพราะไม่มีเครือข่าย GSMใช้

ผมใส่กางเกงตัวละ 129 บาท ด้วยเหตุผลว่า จะยี่ห้ออะไรก็ปิดไอ้นั่นได้มิดเหมือนกัน
เธอใส่กระโปรงราคาตัวละหลายพันบาท ด้วยเหตุผลว่า มันปลอดภัย

ถ้าเกิดไฟไหม้กระโปรงที่เธอใส่ เนื้อผ้าจะไม่ละลายติดเนื้อผิวของเธอ

ผมไม่รู้หรอกว่าคุณค่าทางอาหารระหว่างพิซซ่ากับขนมครก อะไรจะมากกว่ากัน

แต่ผมรู้ว่าขนมครกอร่อยและถูกกว่าเป็นไหน ๆ
เธอไม่รู้หรอกว่าคุณค่าทางอาหารระหว่างพิซซ่ากับขนมครกอะไรจะมากกว่ากัน

แต่เธอชอบกินพิซซ่าด้วยเหตุผลที่ว่า ขนมครกบางร้านเท่านั้นที่อร่อย

แต่พิซซ่าฮัททุกร้านมีมาตรฐานเดียวกัน

ผมใช้ปากกาด้ามละ 5 บาท ด้วยเหตุผลที่ว่า ยังไงมันก็เขียนได้

และมันมักจะหายไปทุกครั้งก่อนที่ไส้จะหมด

เธอใช้ปากกายี่ห้อ cross ด้วยเหตุผลที่ว่ายังไงมันก็เขียนติดกระดาษ

ไม่ต้องสะบัดก่อนใช้และไม่เลอะเทอะกระเป๋าเสื้อของเธอ

ผมชอบทำงานอิสระ ทำตามจินตนาการของตัวเอง

ไม่ต้องให้ใครบังคับไม่ต้องผูกมัดกับระบบบัตรตอกทำงาน

เธอไม่เคยขึ้นตัวแดง เธอกลับค่ำทุกวันเพราะงานทำให้เธอมีระบบระเบียบ

และเห็นคุณค่าของชีวิต

ผมรักตัวของผมเองมากกว่าใคร ๆ ด้วยเหตุผลว่าไม่ว่าเราจะทำดีเพื่อใครๆ

มากมายขนาดไหนความสุขทางใจที่เราได้มา ก็ได้กับตัวเอง

เธอรักครอบครัวของเธอมากกว่าสิ่งใด ๆ ด้วยเหตุผลว่า ถ้าไม่มีพวกเขา

ก็คงไม่มีเธอเกิดมาให้ป่าวประกาศว่าฉันรักตัวฉันเอง

ผมบอกว่าถ้าไม่มี "ความว่าง" แล้ว "ความมี" ก็ไร้ความหมาย

เพราะความมีต้องวางลงบนความว่าง
เธอบอกว่าถ้าไม่มี "ความมี" แล้ว "ความว่าง" จะมีประโยชน์อะไร

มันคงไร้ความหมายเพราะมีความมี ความว่างจึงก่อเกิดการเปรียบเทียบ

ผมมองคนที่ความคิด
เธอแย้งว่าความคิดไม่ใช่นิสัย

ถ้าเมื่อไหร่ที่ ...
รู้สึกว่า .. คิดถึง .. แล้วมาหา คือ .... รัก

รู้สึกว่า .. เคยมาหา .. เลยมาหา คือ .. ผูกพัน

รู้สึกว่า ..หิว ....... อยากเอามาฝาก .. รัก
รู้สึกว่า .. อิ่มแล้ว .. อยากเอามาฝาก คือ .. ผูกพัน
รู้สึกว่า .. อยากให้เวลากันและกัน คือ ......... รัก
รู้สึกว่า .. อยากให้เขาให้เวลาเราคือ .. ผูกพัน

รู้สึกว่า .. หงุดหงิดคือทำให้อีกคนไม่สบายใจ คือ .. รัก
รู้สึกว่า .. โกรธเพื่อทำให้อีกคนสำนึกบ้าง คือ ..ผูกพัน
รู้สึกว่า .... ไม่มีนาทีไหนไม่คิดถึง คือ ..รัก
รู้สึกว่า .. นาทีไหนที่ว่างจะคิดถึง คือ ....ผูกพัน

ขอบคุณเหลือเกิน .... ความผูกพัน .. ที่ทำให้รัก
ขอบคุณเหลือเกิน .. รักที่เป็นมากกว่า .. ความผูกพัน

อาจจะอ่านไม่ปะติดปะต่อ เพราะมันยาวเหลือเกิน ผมตัดบางส่วนที่เวิ่นเว้อออก

ตอนนี้งานใกล้เสร็จแล้วแต่ก็ยังไม่สามารถไปเม้นไดคนอื่นอยู่ดี

เพราะเวลาผมจะเข้าไปเม้นไดคนอื่น ถึงยาวแค่ไหนผมจะอ่านให้จบก่อน...

ไม่อยากเม้นมั่ว...ก็เลยต้องรอให้ส่งโปรเจคก่อนนะครับแล้วจะไปเม้นให้นะ หุหุ...

ปล. วันนี้ไม่มีเพลงอีกเหมือนเคย

ปล2. ถึงคนที่ชอบส่งฟอร์เวิดเมลล์...เลิกส่งเถอะครับถ้ามันไม่ดีจริง

คิดดูสิ...ผมต้องมานั่งอ่านอะไรที่มันยาวๆ แบบนี้...ไม่ใช่แค่ 1

แต่เป็นร้อยฉบับ...สงสารผมเถอะคร้าบบบ....